ตำบลบ้านราม เป็นชุมชนเก่าแก่  จากการบอกเล่าและศึกษาจากโบราณวัตถุที่มีอยู่ในตำบลบ้านราม แสดงให้เห็นว่าเป็นชุมชนที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ นักโบราณคดีสันนิฐานว่าเป็นชุมชนแรกของอำเภอหัวไทร (อ้างถึง : อาจารย์สมบูรณ์ เกตุแก้ว อาจารย์ราชฎัฏนครศรีธรรมราช) ผืนดินแห่งนี้ ในอดีต เคยเป็นทะเลมาก่อน และเขาบ่อโพง เป็นเกาะกลางทะเล เมื่อมีการทับถมของโคลน ตมในทะเล จึงตื้นเขินขึ้น บริเวณรอบๆเกาะบ่อโพงจึงกลายเป็นแผ่นดิน ปัจจุบันถ้าขุดลึกลงไปใต้ดินประมาณ 2-3 เมตร ยังปรากฏให้เห็นเปลือกหอยและซากของสัตว์ทะเล ซากปะการังที่ตายแล้วทับถมอยู่ใต้ดิน  ซากปะการังนี้ ชาวบ้านเรียกว่า”หรัง” ซึ่งย่อมาจากปะการังนั่นเอง และในสมัยโบราณมีการนำซากปะการังมาทำสิ่งก่อสร้างเช่นเสาบ้านและทำกำแพงวัด ก็คือวัดกำแพงยาวในปัจจุบัน(ยังมีหลักฐานปรากฏ) ซึ่ง ตั้งอยู่บริเวณใกล้กับวัดบ่อโพงในปัจจุบัน นอกจากวัดกำแพงยาว(วัดร้าง)แล้วยังมีร่องรอยการของวัดร้างอีกหลายแห่ง เช่น วัดตาเณร วัดเขาปู่ วัดนางชี  โดยเฉพาะวัดเขาปู่ มีสิ่งก่อสร้างก็คือเจย์ดี นักโบราณคดีพิสูจน์แล้วว่า เป็นศิลปะแบบก่อสร้างในสมัยศรีวิชัย ถ้านับอายุของเจย์ดี ก็ประมาณ 1,300 ปี มาแล้ว สิ่งก่อสร้างชิ้นนี้เป็นหลักฐานที่สนับสนุนข้อสันนิฐานของนักโบราณคดีว่า ตรงนี้ เป็นชุมชนแรกของอำเภอหัวไทร และเป็นเส้นทางเดินของกองทัพ ในสมัยโบราณ(อ้างถึง : ธวัช ทวีชนม์) วัดร้างหลายวัด อยู่ในละแวกเดียวกัน เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าตรงนี้คือชุมชนใหญ่ในสมัยโบราณ ประมาณ 1,000 – 1,300 ปีมาแล้ว นี้คือชุมชนทางด้านทิศตะวันตก

               ส่วนชุมชนทางด้านทิศตะวันออก บริเวณวัดบ้านราม เป็นเส้นทางเดินเรือ จะมีลำคลองเล็กๆ ไหลผ่าน เป็นคลองซอยมาจากแม่น้ำหัวไทร – ปากพนัง  สมัยก่อนมีชาวจีนอพยพทางแม่น้ำซึ่งเข้ามาทางปากแม่น้ำปากพนัง เดินทางเรื่อยมาและเรือมาติดผักตบชวาที่(ปากแม่น้ำเล็กๆหรือลำบาง)บ้านราม ในแผนที่ทหารสมัยก่อนเลยเขียนตรงนี้ว่า “บ้านทับจีน” (อ้างถึง : อาจารย์สมบูรณ์ เกตุแก้ว อาจารย์ราชฎัฏนครศรีธรรมราช) และทายาทของคนจีนในสมัยก่อนก็ยังอยู่ในพื้นที่ และมีบางส่วนออกไปทำมาหากินในเมือง  บริเวณวัดบ้านรามจึงเป็นชุมชนหนาแน่นในอดีตเคยเป็นตลาดนัด ซึ่งเกลอเขา นำสินค้า - ของป่ามาจากบ่อโพง มาพบกับเกลอเล ซึ่งพากุ้ง หอย ปู ปลา และอาหารทะเล ...เขามาแลกกันที่นี่